Giphart en Andreas Caminada
tekst: Ronald Giphart
En dat maakt het verschil!
Het maffe: dat het een volstrekt normale dag is. Onze kinderen gaan naar school, er staan files rond Amsterdam, Utrecht en Rotterdam, de AEX daalt in waarde - en mijn vrouw en ik zitten in het vliegtuig naar Zürich, alsof we dat wel vaker doen op een doordeweekse dag. Even twee dagen naar de Alpen.
Zwitserland, ik was er al jaren niet geweest. In vroeger tijden kwam ik er wel eens om te skiën met mijn studentengroep. Dan streken we met een man of twintig neer in het berg-feestdorp Veysonnaz, voor een liederlijke uitspatting van een week. Gastronomie speelde nog geen grote rol in die jaren, tenminste niet in mijn leven, al staat de raclette die we er toen aten me nog levendig bij. Culinair hoogtepunt was een etentje waarbij een kok kirsch goot in een gigantische kaas en deze al flamberend liet smelten. Lekkerder kan het eigenlijk niet.
Het reisdoel van mijn vrouw en mij zullen we pas morgen bereiken. Eerst reizen we met de trein naar onze eerste stop, het bergdorp Thusis in het kanton Graubünden. De rivier de Albula stroomt hier in de Achter-Rijn, die op haar beurt weer stroomt in de Rijn, die weer een van de bronrivieren is van de Rijn waarvan een aftakking weer vlak achter mijn huis stroomt. Zo staan we allemaal met elkaar in verbinding. Als ik hier in het water plas, vangt mijn zoon een vis met wat moleculen van zijn vader.
Terwijl in Nederland de avondspits het land vanaf kwart over drie ’s middags terroriseert, wandelen mijn vrouw en ik door een Zwitserland dat zo Zwitsers is dat het bijna onwerkelijk overkomt. Alleen de koeien zijn niet paars, maar verder oogt het land als een grote reclame voor een chocolademerk. Er klingelen bellen, het gras is groen, de bergen zijn steil, de rotshellingen kaal. ’s Avonds eten we in het familiehotel Weiss Kreuz, mijn vrouw een wildschotel (de lokale specialiteit) en ik spätzle met rode kool en spruiten (de lokale vegetarische specialiteit).
De volgende ochtend maken we ons op voor onze eindbestemming, die overigens op slechts tien minuten met de bus van Thusis ligt. Maar eerst bezoeken we met een gids - een landmeter en ingenieur op leeftijd, Rudolf genaamd - een van de plaatselijke bezienswaardigheden: een imposante plek genaamd Viamala. Tussen Thusis en het plaatsje Zillis-Reischen ligt een doorgang van een paar kilometer. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van deze pas gehoord, hetgeen aan mijn algemene kennis ligt, want het pad is minimaal veertig eeuwen lang voor duizenden reizigers een bijna onoverbrugbaar obstakel geweest....
Het magazine online bestellen kan HIER
